CrownBBQ

Deszcz bębnił o szyby tak równomiernie, że miałem wrażenie, że natura chce mnie uśpić. Wszystko było już przygotowane: wędki, przynęty, termos z kawą. Miałem jechać nad jezioro, ale zamiast tego siedziałem w domu i odliczałem krople spływające po szybie. Żona poszła do pracy, dzieci na zajęcia, a ja zostałem z nudą, która potrafi być gorsza niż kac. Na dworze szarość, bez wyjścia. Chyba każdy, kto łowi ryby, zna to uczucie. Kiedy pogoda pokrzyżuje plany, człowiek zaczyna szukać zajęcia, które wypełni pustkę. Ja wtedy wpadłem na pomysł, który normalnie nigdy by nie przyszedł mi do głowy.

Oglądałem jakieś filmiki na telefonie. Algorytm co chwilę podsuwał mi reklamy stron z grami. Na początku ziewałem, bo zawsze myślałem: to nie dla mnie. Aż nagle przypomniałem sobie, że kolega z pracy, Marek, kiedyś wspominał, jak relaksuje się wieczorem, grając w automaty online. Śmiał się, że nie musi nigdzie wychodzić, a w deszczowy dzień to idealne wyjście. Zacząłem szukać informacji, trafiłem na nazwę vavada pl. Chwila taka, że pomyślałem: ""Czemu nie? Przecież to tylko rozrywka. Nie chcę wygrać milionów, chcę po prostu zabić czas"". No i zarejestrowałem się.

Pierwsze wrażenie było pozytywne. Strona działała szybko, nic się nie zawieszało. Wpłaciłem niewielką sumę, bo nie zamierzałem szaleć. Mam swoje zasady. Lubię planować wydatki, prowadzę domowy budżet w zeszycie, więc i tutaj ustaliłem limit. Tyle mogę stracić, ani grosza więcej. Włączyłem prosty owocowy automat. Te wiśnie, siódemki, dzwonki. Mnóstwo wspomnień z dzieciństwa, kiedy to na wakacjach w budce na plaży wrzucałem monety do takich maszyn. Teraz to samo, tylko w telefonie. Wyglądało znajomo, ale trochę inaczej. Kręcenie bębnów przez kilka minut działało jak zajęcie na nudę. Co chwilę coś spadało, symbol za symbolem, a ja patrzyłem bez większego zaangażowania. Nagle zobaczyłem, że minęło pół godziny. Czas jakoś szybciej płynął, to było już coś.

Zauważyłem, że podczas gry przestałem myśleć o tym, że miałem być nad jeziorem. Przestałem marudzić w myślach o pogodzie i o tym, że wszystko mi dzisiaj nie wychodzi. Skupiałem się na kolorach, dźwiękach, drobnych wygranych. Trochę jak z sudoku albo krzyżówką, tylko większy element niepewności. W pewnym momencie trafiłem na serię darmowych spinów. Ekran się zaświecił, na liczniku zaczęły rosnąć punkty. Wiedziałem, że to nie są prawdziwe pieniądze, tylko bonus, ale mimo wszystko zrobiło mi się przyjemnie. Moja początkowa stawka zwróciła się, a potem jeszcze trochę zyskałem. To była mała kwota, może trzydzieści złotych, ale jak na kogoś, kto zwykle gra tylko w kółko i krzyżyk z synem, wywołało uśmiech.

I właśnie w tamtej chwili przyszła myśl: może warto sprawdzić, co jeszcze jest w ofercie. Przeglądałem dalej, próbowałem różnych gier. Bardzo szybko zorientowałem się, że to nie jest takie proste, jak mogłoby się wydawać. Niektóre automaty dają częste małe wygrane, inne rzadko, ale większe. Zaczęło mnie to bardziej ciekawić niż bawić. Gdyby nie to, że odłożyłem telefon i poszedłem zrobić herbatę, pewnie spędziłbym tak cały dzień. Jednym słowem – fajny sposób na zabicie szarej rzeczywistości. Po herbacie wróciłem do gry, tym razem z mniejszą uwagą. Miałem chyba szczęście, bo kiedy postawiłem małą sumę, trafiło się coś, co wyglądało na dość sporą wygraną. Nie chcę przesadzać, bo to nie była wielka kasa, ale dość, żeby pokryć wcześniejsze wpłaty i jeszcze coś zostało. Wypłaciłem resztę na konto i zamknąłem aplikację.

Dopiero wtedy dotarło do mnie, jak łatwo można się wciągnąć. Nie dlatego, że gram lubię, ale dlatego, że ta niepewność, to czekanie, aż bębny się zatrzymają, działa na ludzi jak magnes. Dobrze, że trzymałem się swojego limitu. Wtedy właśnie postanowiłem, że zrobię sobie przerwę i przemyślę całe zajście. Skończyło się na tym, że nie wróciłem do gry przez cały tydzień. Ale nie chodziło o to, żeby zrobić sobie post. Po prostu nie odczuwałem takiej potrzeby. Mimo wszystko coś mi w tym siedziało. Miłe wspomnienie, drobny zastrzyk pozytywnej energii, jakby człowiek dostał bilet na wakacje w kieszeni kurtki.

Minął miesiąc. Kolejny deszczowy weekend, znów nie mogłem jechać nad wodę, bo żona wzięła auto, a mój stary rower ma przebitą dętkę. Siedziałem w kuchni, popijałem kawę i myślałem: dlaczego nie spróbować znowu? Przecież to nie jest nałóg, po prostu czasami lubię zagrać. Otworzyłem moje stare konto na vavada pl i zobaczyłem, że mam jeszcze jakieś bonusy powitalne. Pomyślałem, że mogę zagrać odpowiedzialnie, znowu z limitem. W tym momencie przypomniałem sobie, że gdzieś kiedyś widziałem obietnicę, że strona dba o graczy, przypomina o czasie spędzonym w aplikacji. I to zadziałało. Po godzinie dostałem komunikat, że gram już długo. To było jak policzek, ale w dobrym sensie. Uświadomiło mi, że ta platforma, mimo że promuje hazard, stara się też o bezpieczeństwo.

W końcu wygrywałem i przegrywałem, ale były to małe kwoty, a ja czułem się, jakbym prowadził ciekawą rozmowę z samym sobą. Podczas gry wpatrywałem się w ekran i zauważyłem, że mam wyjątkowy spokój. Nie myślałem o zaległych rachunkach ani o tym, że trzeba wymienić opony. To był taki mój mini-wypoczynek. Grałem czasem z rana, zanim wszyscy wstali, czasem wieczorem po serialu. Zawsze pilnując czasu i pieniędzy. Najważniejsze, że znalazłem dla siebie granicę, której nie przekraczam. W tym kontekście myślę, że największą wygraną nie było to, ile udało mi się ugrać, tylko to, że nauczyłem się panować nad własną głową. Zacząłem też zauważać, że takie drobne rozrywki pomagają mi docenić proste rzeczy, na przykład ciszę poranka.

Ta przygoda z grami online nauczyła mnie też czegoś o mnie samym. Zawsze byłem osobą, która musi kontrolować wszystko wokół. A tu nie ma żadnej kontroli, jest tylko przypadek.